Laat ook even een reactie achter

Je kunt je Registreren voor een Account zodat je altijd meteen kunt reageren.

Gouden gevels.

KIJKEN! Veelal op ooghoogte, soms vanuit een kikkerperspectief, zittend dan wel staand en wanneer een ladder ter beschikking staat, een aantal treden daarboven. Of vanuit een grote hoogte, een toren desnoods, een klim naar de hemel dan wel een man in een torenkraan. Maar daar kom je niet eens in de buurt vanwege de veiligheidsvoorschriften. Dus doe ik het maar simpelweg op straat, met beide benen op de grond en richt mijn kijker simpelweg omhoog. Zoom wat in en ben verbaasd wanneer het resultaat iets weergeeft van… ja van wat eigenlijk.

Neem nu grachtenpanden. Kijk naar de gevels en veronderstel dat in de tijd dat die gevels werden opgetrokken nog niemand had gehoord van een ‘welstandscommissie.’ Nu weet ik niet goed wat de adviezen van zo’n welstandscommissie zouden kunnen inhouden, de rooilijn die in Nederland bepalend is en in Belgie een eigen lijn bepaald, rommelig, aan de straat voorzien van een heg om niet veel later een landgoed door hekken omgeven op honderden meters van diezelfde straat te ontwaren. En ook dat heeft wel wat, waar rechtlijnig denken veelal een standaard is geworden, kijk ook eens naar de verkaveling in menig polder, trekt mij het meeste iets dat meandert. Een eigen pad heeft gebaand, zich van geen grens iets aantrekt en stomweg gebruik maakt van dat wat de natuur in petto heeft. Niet iedereen zal daar blij van worden, menigeen heeft goed de schijt in wanneer machines niet in staat zijn om werk uit handen te nemen en waar het trappelend niet gebruikt wordt, is het de boer die daarmee wordt opgezadeld. Om maar eens wat voorbeelden naar voren te brengen.

Vandaag vieren wat gevels de boventoon, met een enkele pui. Simpelweg omdat wij gisteravond uit eten zijn geweest: bij Wolf op de Mient (van harte aan te bevelen!) En wanneer ik buiten aan mijn shaggie lurk valt mijn blik simpelweg omhoog. Denk aan Sammy, die een kop op song heeft gezongen (Ramses Shaffy was de vader van dit lied, waarbij ook regen een rol heeft gespeeld.) Maar dat deert Sammy niet, gelijk de wind was gaan liggen en de ondergaande zon garant stond voor een gouden gloed. Waardoor de gevels een eigen verhaal zijn gaan schrijven!

Het bos in sturen: HERFST

KIJK! Dat zit wel snor… herfst met nazomerse temperaturen. Een strakblauwe lucht en een wind die verkoeling brengt. Mensen nog steeds zomers gekleed, een strak T-shirt waardoor de tattoos opvallend de gesperde armen doen opvallen, iemand die van de weeromstuit toch de verkeerde jas heeft aangetrokken en de korte broeken die ervoor zorgen dat het bruin van een afgelopen vakantie zichtbaar is voor de voorbijganger, zich van niets bewust en gehaast het hazenpad kiest. En dat alles gelardeerd door mensen die duidelijk zichtbaar hun extra gewicht door uitpuilende buiken naar voren laten komen.


Zaterdag: karrenvrachten met goederen verlaten de verschillende supermarkten en omdat beloofd is dat wij allen meer van de economische voorspoed zullen gaan merken, toch maar die twee Bossche bollen bovenop de groenten gezet. Want eenmaal in zo’n winkel is niet alleen de verleiding groot, de chips zijn deze week nog in de aanbieding, de zoutjes en het bier wat weer best is om eens wat anders te gaan proberen, een bloemetje om de makkes van een week af te kopen en dan toch nog maar een kroketje scoren bij de plaatselijke snackbar, een milkshake voor de broodnodige suikers en de zuivel, want wie is niet opgegroeid met de kreet: ‘Melk moet, want Melk doet je goed.’ Waar ooit een M-brigadier niet goed voor is geweest…

De paddenstoelen in de aanbieding, de pompoenen die wachten om in stukken gehakt in de soep tot pulp te worden omgebracht, een eenvoudige staafmixer die dit voor elkaar krijgt en de verse maaltijden die in de aanbieding zijn. ’s Nachts verwekt en ’s avonds op de tafel gezet. Ook een manier om minder CO2 uit te gaan stoten. Het klimaat heeft het al ernstig genoeg. En waar gesproken wordt om ettelijke miljarden in een volgend potje te gaan stoppen, maken de pensioenfondsen zich op om de korting te gaan minimaliseren. Te denken geeft dat het ABP tot nu toe 50.000.000.000 bij elkaar heeft weten te sprokkelen. Maar het gaat om NU, het gaat met een oog gericht op de toekomst en het gaat om eenieders welzijn in de toekomst van welvaart te blijven voorzien.

Terwijl het eigenlijk geen pas geeft dat een werknemer van rond de 21 baalt van het feit dat hij lang niet zoveel verdient als dat hem feitelijk zou moeten toekomen. Wanneer voor een kamer in Amsterdam van 30 m2 800 euro wordt gevraagd, zijn toelages gestopt zijn en zijn ouders het idee hebben dat hij nu maar eens op eigen benen dient te gaan staan, tja dan wordt het leven niet alleen heel erg pijnlijk maar zal hij ook zijn keuzes moeten gaan heroverwegen. En waar schraalhans als keukenmeester regeert, is Jamie Oliver niet in staat om hem te wijzen op het gegeven dat je met weinig toch aan je verantwoorde voedingsmiddelen kunt komen. Het belang van het een gaat geregeld ten koste van het ander. En waar het verstandig kan zijn om eerst een gids te kopen omtrent de paddenstoelen in het bos die niet giftig zijn, kan een onverwachte ziekenhuisopname ervoor zorgen dat niet alleen de hulptroepen arriveren, maar ook dat voor een dag of wat je maaltijd wordt opgediend!

CANINAVABIS

CANINAVABIS. Een woord dat nergens opslaat, behalve wanneer je dit van toepassing acht op de kunst. Wanneer kunst wordt omgezet in dogma’s, loop je de kans dat de kunst van het zien wordt vergeleken met het kijken. En kijken doet de gemiddelde kijker niet, tenzij hem of haar kunsten worden voorgeschoteld. Op de beeldbuis, in de courant of tijdens een expositie die het moet hebben van de commentator die het een dan wel het ander naar voren weet te brengen. Met woorden die iets van de bedoelingen van de betreffende kunstenaar weet te etaleren. En wanneer woorden niet volstaan, wordt het de ‘beleving’ die zich aandient: een mallemolen desnoods, met een blik op een vage verte. Dat gevoel (die beleving dus) overvalt mij geregeld. Word ik nu besodemieterd, of heeft de kunstenaar geen andere bedoeling dan de bezoeker op een ander been te zetten. Een houten been desnoods, simpelweg omdat dit been zich aandient. Het toeval van de een, de uitval van de ander. En wanneer de commentator het af laat weten, wordt een kunstcriticus op het geheel los gelaten. Want dat zijn de mensen die ervoor hebben gestudeerd, dat zijn mensen die zich de wijsheden vanuit het verleden tot zich hebben genomen en als ware rentmeesters met hun kijk aan de haal gaan. Met een bepaalde overtuiging die riekt naar een religie…

Iemand zag niemand rondlopen op stiletto’s. Dat liep uit de hand toen de kunstenaar besloot om zich een aantal potten (RVS) en deksels toe te eigenen. Weliswaar in de aanbieding bij AC tion, en wanneer er voldoende werden afgenomen, kon ook nog eens een fikse korting worden bedongen. Stiletto’s voor een reuzin, die er bepaaldelijk geen zin in had om zo torenhoog voor joker rond te gaan wiebelen, hetgeen door haar heupen ook minder op prijs werd gesteld. Maar zij kwam er toch mee weg: in de kunsthAl in Rotterdam. En ik mocht mezelf in de glimmende pannen aanschouwen, deed wat ik moest doen en laat het beeld vandaag een glansrol spelen. Ongetwijfeld had dit beeld een titel, maar is deze titel mij helaas ontgaan. Dus bedacht ik een eigen titel: CANINAVABIS. Met een oog gericht op de toekomst, met een ander oog kijkend naar mijn recente verleden. Want het was woensdag en terwijl ik dit bericht gelijktijdig aan het relativeren ben, vind ik het toch relevant om hier melding van te maken. Opdat mijn dag op dit moment in het NU nog even beklijft. Voor diegenen die hun schouders simpelweg ophalen: geen malheur want die malheur kun je nu eenmaal beter aan anderen overlaten!

Platvloers

Platvloers. Het is mij letterlijk als figuurlijk om het even. Wanneer ik blijk geef van het letterlijke ontkom ik er niet aan om dat vergezeld te doen gaan van een afbeelding waarbij dat platvloerse wacht op een volgende invulling. Dat gebeurt veelal wanneer een museum, in dit geval het Nederlands Architecten Instituut (het NAI), zich voorbereid op een volgende expositie. Wanneer de restanten verdwenen zijn, de vloer van plekken wordt ontdaan en de medewerkers zich letterlijk opmaken om het platvloerse te gaan egaliseren. Want stel je voor dat een bezoeker over een hobbeltje zou struikelen, een rollator niet garant staat voor een veilige overtocht of een wandelstok uitglijdt waardoor de betrokkene zijn of haar evenwicht verliest. En wanneer de verzekering de dan ontstane schade vergoedt, dan valt er nog weinig te klagen. Wanneer het echter een ziekenhuisopname betreft…

Want de ziektekosten zullen stijgen. Tenslotte moeten die miljarden ergens vandaan gaan komen. Met pensioen in zicht wordt het uitzicht op de gelden absoluut niet vrolijker. En wanneer de Koning spreekt over een maar, zijn niet alleen de rapen gaar. Waardoor ik toch weer in een zekere platvloersheid verval, waar ik dan weer welig in weet te tieren. Was het alleen maar om dat figuurlijke deel van het geheel van een verantwoorde inhoud te kunnen voorzien. Zo simpel kan vandaag de dag de ontstane situatie terdege ten goede komen. Want wederom heb ik gisteren de plank weer eens misgeslagen. Niet voldoende voorbereid en in de volle overtuiging dat Ed van der Elsken in Boymans van Beuningen zou exposeren, waren de deuren van dit museum dicht. Waardoor vriend Jan, wederom zijn frustraties naar voren kon gaan brengen. Dat ik daar een abonnement op schijn te hebben, ‘niet goed voorbereid’ waren zijn woorden, waarbij ik het nodige in wist te slikken. Dat de KuntshAl voor mij een groot genoegen was door de expositie van werken van Joost Swarte, kon voor hem het doekje voor het bloeden helaas niet stelpen…

Morgen kan van alles wederom anders zijn. Dat ik mij aan hem aanpas voor wat betreft het openbaar vervoer (per trein 1e klas) om niet veel later tweede klas te gaan opteren, ach de kniesoor in mij weet dit gebaar op voorhand te elimineren. Het blijft simpelweg een dingetje, maar met dat dingetje blijf ik toch wel dealen. Zo, mijn platvloersheid ben ik kwijt, mijn frustraties gekanaliseerd en de foto’s spreken dit keer voor zichzelf: stomweg platvloers van bovenaf genomen!

Pin, pin, ping ping

Men neme een kip. Men draait die kip de nek om. Plukt al haar veren en voor je het weet valt er een kale kikker in je schoot. Die kikker valt hartstikke DooD. En wanneer het zover is wordt Slochteren alsnog Slachteren. Graaft Wiebes een strijdbijl op in het uitgestrekte Groningse land , terwijl even verderop de Hunebedden door een volgende beving in elkaar donderen. En de knikkers knikken niet langer ja. Ook Schoonebeek dient zijn railvervoer in te leveren en het zal nog tijden gaan duren voor dit deel van Nederland zal worden ontgonnen. Hoogezand, Sappemeer wie daar woont: ik weet het niet meer. De Derde Dinsdag is voorbij, de baard van de Koning groeit nog wat millimeters door en terwijl zijn huiskapper de scharen sliept, wacht zijn vrouw met de geprakte pot reeds op hem terwijl hij nog even een tukkie moet doen. Het zou net zo goed een drukkie kunnen zijn. Want een Koning is ook maar een mens. Zo’n gouden pot als in Engeland is verdwenen: hij doet het simpelweg op een pot met een Utrechts stoepje. Zodat hij kan zien wat zijn aandrang voor aanhang oplevert.

En dat van die kip?! Is dat verhaal nu klaar? Neen, niet helemaal! Want in dit verhaal spelen ook nog wat kaboutertjes een rol. Hoe zij allen heten dat ben ik op voorhand vergeten, want in de achterhand van mijn geheugen is het een en ander schots en skeef. Net als van die groep die ooit naam en faam verwierf door alle leden separaat te gaan benoemen: Mick en Tich als laatsten en Dave, Dee, Dozy en nog wat anderen aan het begin. Om van het middendeel dan maar te zwijgen. Dat waren nog eens tijde, toen de gulden een daalder waard was, het ziekenfonds moest opboksen tegen de particulieren en het IZZ nog een eigen bijdrage verlangde. Nu is het voor iedereen hetzelfde: 385,00 euro. Hoe mensen met een uitkering dit kunnen betalen?! Je zou bijkans een bank gaan beroven, ware het niet dat cash geld op voorhand dient te worden aangevraagd, opdat de flappentap aan dit verzoek kan gaan voldoen.

Want waar gepind kan worden is het ping, ping, ping ping al lange tijd verdwenen. Dat geld niet gelukkig maakt is een ding, dat wanneer er sprake is van voldoende geld er ook nog leuke dingen kunnen plaatsvinden, dat andere…

Scroll Up